Hey you! Happy that you are here (again). By now you probably know that we feel it is our responsibility not only to offer you the good alternative on clothing but also widen your knowledge on the industry and the Why of things. We believe that changing the wardrobe is nothing without changing the mindset towards it.

The fashion industry holds a lot of problems. In the previous blog-post, Yann summed up the wide picture of whats going wrong. If you haven’t read it and you are in the beginning of your journey of awareness around fashion, go give it a read. Because from now on we will zoom in on all the specific things concerning the fashion industry and sustainability. In general we can say that the fashion industry and sustainability do not go hand in hand. They are closer to being each others opposites. As Clara Vuletich puts it at TedxSydney: ‘fashion is sexy, addictive, exclusive and very fast-moving, sustainability on the other hand is about slowness, care, flourishing and responsibility’. Very true.

©Sunyu Kim

Fast Fashion

She is speaking of fashion, not even of fast fashion, which holds a world of difference. Before getting into the topic of this blog post, greenwashing, let’s elaborate on the term fast fashion. As it is so often used but in contrast of what you might expect it doesn’t get its name from the speed in which we buy and throw out clothes. The term fast fashion actually refers to the very high pace in which fashion companies are able to jump onto trends. The ones that have a very short production time and thus can put new trends into the stores in the blink of an eye. By shortening the process of design, produce, and distribute, they literally push the new collections through the industry. Which makes that every time you enter the store, you will find something new. What makes you come back more often, and so on and on. ZARA is one example and by now has 52 micro-seasons in a year. They also produce 1.250.000 pieces of clothing per day. Makes 450.000.000 per year. Which makes ZARA sort of the biggest of all.

So production speed does not equal buy / wearing out speed. Bueno, greenwashing. We point out the problems of the industry and do not want to blame specific groups. It isn’t about fingerpointing and it certainly won’t get us anywhere further with this troubling system. Why not? Because actually; everybody is to blame. Consumers blame brands for not paying their workers, brands put the low price on consumers as that is all they want to pay for clothes, activists blame brands for following this business model that prioritizes profit, and governments mostly just watch all of it happen. Looking for the one to blame will only distract us from unclogging the drain.

If we want to make things right, it is about how to turn things around. And that (also) starts with you. In this big world, where big money flows, we tend to feel small being just an individual. But we have the power of vote right in our wallets. You might think of yourself as a person not interested in politics. Maybe not even a believer of politics. But actually, everything you do is politics. Everything you think, say and value. Every penny you own and spend is a contribution to maintaining one or the other. See how that brings importance to what you buy and who from?

©Ksenia Chernaya

What is greenwashing

Greenwashing has nothing to do with eco-friendly laundry. On the contrary; when a company or brand acts like their product or way of doing business is sustainable, while it actually is not, that is greenwashing. By pouring a sweet green sauce over already existing, mostly far from sustainable practices, launching products or new collections that are ‘green’, ‘eco-friendly’, ‘sustainable’, ‘natural’, ‘conscious, ‘organic’ or any other term that makes them come across caring; changing into green or brown packaging, offering climate neutral shipping only during a campaign, advertising with a few vegan products, or as we are focusing on fashion: placing recycling bins in their stores. Sadly, most of the time it’s just to score points and win over the growing group of consumers that does care about the wellbeing of our planet and her inhabitants. This group is growing, you know it, we love it.

But they know it too 

We are more aware of the environment as something important and something that we influence with our daily life and choices. We feel more and more responsible for our output and brands know this too. Sustainability became a marketing tool.

We are humans. With a brain and psyche that has been studied to the fullest. Marketeers know how to make us buy things and they of course use that to make us do so. Sustainability became a thing that we care about, so product makers start to compete in this. If you have a shell full of the same kind of products, you will probably feel better about yourself if you choose the most conscious one. But that green packaging or ‘natural’ sticker is just to catch your eye. That the packaging says it a green option, unfortunately doesn’t necessarily mean that it is. But it does trigger our primal response. So, we have to make sure that we don’t immediately go with our first response and bring in the awareness of second thought.

Why can they do this? 

There are no regulations for the usage of terms like natural, green, eco-friendly. If you want to put it on your product, you can.

Greenwashing in the fashion industry

The recycling bin. Right now there are a lot of fashion brands advertising with a recycling program. They put recycling bins in their stores, make commercials about it and even offer you a discount for your next purchase when you hand in old garments. H&M is doing this very well. If you see the commercials they made for it, you just fall for it. I mean..

But now. Knowing it is all trick, personally, it makes me a little nauseous. Of course it is great that they raise environmental awareness and they do give you a scent of feeling responsible for your waste. But truly, its one big lie.

Because recycling is  n o t  sustainable

At least not in the current fast fashion circuit. Only 1 percent of the clothes that get recycled actually get recycled in the literal sense of the word. Meaning that only one percent of old garment will come back in the shape of new clothing. 1 percent! One. Percent.

That’s not really what the pretty advertisement makes you believe, is it?

It takes 12 years to recycle what they sell in 48 hours, says Claudia Marseilles in that same episode of CBC’s Marketplace, linked to above. The fast fashion retailers’ business model is the problem. They are making too much, they are selling it too cheap and it is all disposable clothing. Doing a bit of recycling is a scheme act to distract attention making sure that they don’t have to change the way they are doing things now.

Clothing deficit myth 

Author Elizabeth L. Cline speaks of The Clothing Deficit Myth as a term for the fact that we think that the clothes we put in these recycling bins or donation boxes go to poor people desperately in need of the clothes we don’t like to wear anymore. And that therefore it is a very good deed to hand in our under valued garments. We might even feel like buying new clothes and handing in the old ones, is a way of taking care of less fortunate. But that is only partly happening.


What happens to the textiles that you put in these recycling bins?

The bin owners sell them. A part of it goes to the charity stores you have in your neighborhood. But as there are way more old clothes handed in than there are people that need them, or stores that can sell them, most of it gets shipped off overseas and then still ends up in landfill. How?

Due to how these clothes are made, they are a jumble of all different kind of materials to keep the costs as low as possible. Many include synthetic fibers and all the plastic that is in there makes it utterly impossible to separate waste from fiber. And even if it would work out, cotton and wool really lose quality when reused so it isn’t that appealing either. They call this scramble of materials mixed blends. But we can write a full story on that alone later.

The gathered clothes get sorted, as said a part of the usable ones go to the charity stores, the torn ones get shredded and are sold like chunks of fabric-shred to companies that turn it into useful things like isolation material or, for example here in the Netherlands there is a company making filling for punchbags out of it. What didn’t go to the stores and ins’t shred either is wrapped to bunches of clothes and shipped overseas. Where a part of all these clothes goes to the local marketplaces. But as the quality is so low, they can’t even sell it to the people there. So most of all that shipped off garment is piled up and burned, for example on the parking lot behind that local marketplace in Kenia. So.. They’ll make sure its gets what it deserves? “The only thing we will not do, is waste it”?

Why this is bad

These greenwashing tricks lead to; you feeling good about a purchase. They encourage you that way to keep on buying and maybe even buy more clothes than you else wise would have. It is by definition unsustainable! They make you feel like they are taking care of the problematic outsourcing they have so that you can continue consuming their products without them truly having to change what they are doing. They are making up for it, right?

So while you feel like you are spending your money on change, actually nothing changes on the fact that the fashion industry is the 10th most poluting industry in the world when it comes to carbon emissions. The fourth biggest water polluter and the second largest in putting plastic in the ocean.


And not only that, because with the rise of all the sustainability claims, it doesn’t add to the growth of trust we have towards brands. The harder it gets to tell the difference between truly good practice or marketing playing games, the less we feel encouraged to pay attention and put effort in choosing wisely. If trust is lost, then where are we?

An other example

Next to their recycling program, H&M also has the H&M Conscious line. A good example of a fast fashion brand that is trying to enter the domain of sustainable fashion. But like I said above, you can imagine that adding a ‘a bit more sustainable part’ to a business that is still aiming to grow bigger, faster, isn’t really transformative.

Actually, this conscious collection isn’t much more conscious than the pieces of clothing being made out of different material than the normal collection. The way it is produced, in the poor working conditions for the garment workers, at the same speed, in the same far outsourced places, with thus practically the same negative impact on environment, it is all the same. Sara Dubbeldam from the blog When Sara Smiles got invited to the launch of a new H&M conscious collection last year and wrote an article on how she noticed that the grade of sustainability is only measured by the usage of sustainable materials. Nothing more than that. They spoke about using organic cotton while the cotton they use is BCI, not organic. Which stands for Better Cotton Initiative. And clothes aren’t made 100% out of it but for around 20%. Which of course is already a great improvement.

In general, this blog by now looks like a big rant on H&M as it is about addressing greenwashing. But the fact that all the examples I have are H&M and non ZARA, Boohoo, Adidas, Super Nova, New Look, or whatever brand you can think of, is because H&M is actually almost the only one (truly) trying.


When it comes to seeing through greenwashing, transparency is a big one. When a brand advertises with products that are green or eco-friendly without elaborating in any kind of way how that is so, you can tell its an empty promise. Check out online how much you can really get to know about the product, the company and their production process. It takes some time, we know. Luckily, since five years there is the Fashion Transparency Index, a tool that helps us oversee how fashion brands are doing on sustainability and their general transparency of their processes.

©Alena Koval

Which is very good, and very welcome, especially because being transparent on the process is maybe even of bigger importance than already being completely sustainable. Because it is difficult. The industry flows over a lot of different terrains and for full transparency, every part of the chain needs to be open to you as a company too. We struggle with this as well. So yeah, the Transparency Index, so good now all global companies are trying to come across more sustainable, and with that create this facade that makes consumers tumble on their feet. Because who is truly doing good and who is just holding up a curtain? Someone once said to me; when people don’t know what to believe anymore, they are open to believing just anything you tell them. And that is just truth.


Hopefully this kind of shined a light on what is behind this, all of the sudden, thriving-on-sustainability capitalist world. Be aware of the tricks people play on you, not to blame yourself for being vulnerable to it, we are humans and the marketing world knows our weak spots. But with rising awareness, change starts.

If something is too cheap to be sustainable, ask questions. Do your research. Find out yourself. Maybe in the meantime realize that you actually don’t need the thing you wanted to buy. When you buy less, you save money to spend a bit more on something that is in line with your values. And that’s just win, win because reducing is better than recycling, and then money flows where intentions are right. Use your money wisely. Because every day you vote with your wallet. If we want things to change, we have to contribute to that change. Else wise we can just wait our lifetimes.


Hee jij! Fijn dat je (weer) hier bent. Je weet inmiddels wel dat wij het als onze verantwoordelijkheid zien om je niet alleen een goed alternatief voor kleding aan te bieden, maar je ook te informeren over de industrie en het waarom der dingen. Wij geloven dat het veranderen van onze gardarobe niets is zonder verandering van mindset.

De kleding-industrie kent veel problemen. In de vorige blog-post, schetste Yann het brede plaatje van wat er mis gaat. Heb je het nog niet gelezen en sta je aan het begin van je reis naar bewustwording rond kleding; lekker lezen! Want vanaf nu zoomen we in op alle specifieke zaken rond de kleding-industrie en duurzaamheid. Over het algemeen kunnen we stellen dat de mode-industrie en duurzaamheid niet hand in hand gaan. Ze zijn eerder elkaars tegenpolen. Zoals Clara Vuletich het tijdens TedxSydney formuleerde: “mode is sexy, verslavend, exclusief en zeer snel, duurzaamheid daarentegen gaat over traagheid, zorg, bloei en verantwoordelijkheid”. Erg waar.

©Sunyu Kim

Fast Fashion

Zij heeft het over fashion (mode), nog niet eens over fast fashion (snelle mode), wat een wereld van verschil is. Laten we, voordat we ingaan op het onderwerp van deze blogpost, greenwashing, eerst even dieper ingaan op de term fast fashion. De term wordt zo vaak gebruikt, maar in tegenstelling tot wat je zou verwachten dankt het zijn naam niet aan de snelheid waarmee wij kleren kopen en weggooien. De term fast fashion verwijst namelijk eigenlijk naar het extreem hoge tempo waarin modebedrijven op trends kunnen inspelen. De bedrijven die een héle korte productietijd hebben en dus in een oogwenk nieuwe trends in de winkels kunnen leggen. Door het proces van ontwerpen, produceren en distribueren te verkorten, duwen zij de nieuwe collecties letterlijk door de industrie. Wat maakt dat elke keer als je de winkel binnenkomt, je iets nieuws zult vinden. Wat maakt dat je vaker terugkomt, en ga zo maar door. ZARA is een voorbeeld en heeft inmiddels 52 micro-seizoenen in een jaar. Zij produceren ook 1.250.000 kledingstukken per dag. En dus 450.000.000 per jaar. Dat maakt ZARA een soort van de grootste van allemaal.

Dus productiesnelheid is niet gelijk aan koop-/slijtagesnelheid. Goed, greenwashing. Wij wijzen je op de problemen van de industrie en willen geen specifieke groepen de schuld geven. Het gaat niet om vinger wijzen en het zal ons zeker niet verder brengen met dit verontrustende systeem. Waarom niet? Want weet je; eigenlijk is iedereen schuldig. Consumenten verwijten merken dat ze hun arbeiders niet betalen, merken leggen de lage prijs bij de consument omdat die niet meer voor kleding wil betalen, activisten verwijten merken dat ze dit bedrijfsmodel volgen dat winst vooropstelt, en regeringen kijken meestal alleen maar toe terwijl het allemaal gebeurt. Zoeken naar een schuldige leidt ons alleen maar af van het daadwerkelijk aanpakken van het probleem.

Als we dingen goed willen maken, gaat het erom hoe we de zaken kunnen omdraaien. En dat begint (ook) bij jou. In deze grote wereld, waar het grote geld stroomt, hebben we de neiging ons klein te voelen omdat we maar een individu zijn. Maar we hebben de macht om te stemmen met onze portemonnee. Je ziet jezelf misschien als iemand die niet geïnteresseerd is in politiek. Misschien geloof je niet eens in de politiek. Maar eigenlijk, alles wat je doet is politiek. Alles wat je denkt, zegt en waardeert. Met elke euro die je bezit en uitgeeft draag je bij aan het instand houden van het een of het ander. Zie je hoe het dus van belang is wat je koopt en van wie?

©Ksenia Chernaya

Wat is greenwashing

Greenwashing heeft niets te maken met milieuvriendelijk wassen. Integendeel; als een bedrijf of merk doet alsof hun product of manier van zakendoen duurzaam is, terwijl dat in werkelijkheid niet zo is, dan is er sprake van greenwashing. Door een zoet groen sausje over reeds bestaande, meestal verre van duurzame praktijken te gieten. Door bijvoorbeeld producten of nieuwe collecties te lanceren die “groen”, “milieuvriendelijk”, “duurzaam”, “natuurlijk”, “bewust”, “ecologisch” of een andere term zijn waardoor ze zorgzaam overkomen. Door groene of bruine verpakkingen te gebruiken, door alleen tijdens een campagne klimaatneutrale verzending aan te bieden, door reclame te maken met een paar veganistische producten, of aangezien wij ons op mode richten: door recyclebakken in hun winkels te plaatsen. Jammer genoeg is het meestal alleen maar om punten te scoren en de groeiende groep consumenten voor zich te winnen die zich wel bekommert om het welzijn van onze planeet en haar bewoners. Deze groep groeit en wij vinden het heerlijk.

Maar zij weten dit ook.

Wij zijn ons steeds meer bewust van het belang van het klimaat en hoe wij het beinvloeden met ons dagelijks leven en dagelijkse keuzes. We voelen ons meer verantwoordelijk voor onze persoonlijke impact en dat weten merken ook. Duurzaamheid is een marketingtruc geworden.

Wij zijn mensen. Met een brein en psyche die tot in de puntjes zijn bestudeerd. Marketeers weten hoe ze ons dingen kunnen laten kopen en gebruiken dat natuurlijk om ons dat te laten doen. Duurzaamheid werd iets waar we om geven, dus beginnen productfabrikanten hierin te concurreren. Als je een schap vol dezelfde soort producten hebt, zul je je waarschijnlijk beter voelen als je de meest bewuste kiest. Maar die groene verpakking of “natuurlijk” sticker is alleen maar om je aandacht te trekken. Dat op de verpakking staat dat het een groene optie is, betekent helaas niet dat dat ook zo is. Maar het triggert wel onze primaire reactie. We moeten er dus op letten dat we niet direct op onze eerste reactie afgaan, maar dat we ons bewust worden van onze tweede gedachte.

Waarom kunnen ze dit doen?

Er zijn geen voorschriften of regels voor het gebruik van termen als natuurlijk, groen, milieuvriendelijk. Als je het op je product wilt zetten, kan dat.

Greenwashing in dekledingindustrie

De recycle bak. Op dit moment zijn er veel modemerken die adverteren met een recycling programma. Zij plaatsen recyclingbakken in hun winkels, maken er reclame voor en bieden je zelfs korting op je volgende aankoop wanneer je oude kledingstukken inlevert. H&M doet dit héél goed. Als je de reclame ziet die ze er voor maakten, val je er als een blok voor. Ik bedoel..

Maar nu. Wetende dat het allemaal een truc is, persoonlijk, maakt het me een beetje misselijk. Natuurlijk is het heel goed dat ze milieubewustzijn vergroten en dat ze je een gevoel van verantwoordelijkheid voor je afval geven. Maar eerlijk, is dit een grote leugen.

Omdat recycling niet duurzaam is

Tenminste, niet in het huidige fast fashion circuit. Slechts 1 procent van de kleding die gerecycled wordt, wordt ook daadwerkelijk gerecycled in de letterlijke zin van het woord. Dat betekent: dat slechts één procent van oude kleding terugkomt in de vorm van nieuwe kleding. 1 procent! Één. Procent.

Dat is niet echt wat de mooie reclame je ook vertelt, of wel?

Het duurt 12 jaar om te recycleren wat zij in 48 uur verkopen, zegt Claudia Marseilles in dezelfde aflevering van CBC’s Marketplace, waar ik hierboven ook naar verwijs. Het bedrijfsmodel van de fast fashion retailers is het probleem. Ze maken te veel, ze verkopen het te goedkoop en het is allemaal wegwerpkleding. Een beetje recyclen is een truc om de aandacht daar te houden. En zo te zorgen dat ze niets hoeven te veranderen aan de manier waarop ze nu te werk gaan.

Mythe van het kledingtekort

Auteur Elizabeth L. Cline spreekt van The Clothing Deficit Myth als een term voor het feit dat we denken dat de kleren die we in de recyclebakken of donatieboxen doen, naar arme mensen gaat die wanhopig behoefte hebben aan de kleding die wij niet meer dragen. En dat het daarom een zeer goede daad is om onze ondergewaardeerde kledingstukken in te leveren. We kunnen zelfs het gevoel hebben dat het kopen van nieuwe kleren en het inleveren van de oude, een manier is om voor minderbedeelden te zorgen. Maar dat gebeurt slechts gedeeltelijk.


Wat gebeurt er met het textiel dat je in deze recyclebakken stopt?

De vuilnisbak eigenaren verkopen ze. Een deel ervan gaat naar de liefdadigheidswinkels bij jou in de buurt. Maar omdat er veel meer oude kleren worden ingeleverd dan er mensen zijn die ze nodig hebben, of winkels die ze kunnen verkopen, wordt het meeste verscheept naar het buitenland en belandt het daar alsnog op de stortplaats. Hoe?

Door de manier waarop kleding gemaakt wordt, is het een samenraapsel van allerlei verschillende materialen. Dit om de kosten zo laag mogelijk te houden. Vele bevatten synthetische vezels en al het plastic dat daarin zit maakt het volstrekt onmogelijk om afval van vezels te scheiden. Zelfs als dat zou lukken, katoen en wol verliezen echt kwaliteit bij hergebruik, dus de optie is ook niet zo aantrekkelijk. Ze noemen deze warboel van materialen mixed blends (= mengsels). Maar daar over alleen al kunnen we later een heel verhaal schrijven.

De ingezamelde kleding wordt gesorteerd, zoals gezegd gaat een deel van de bruikbare kleding naar de kringloopwinkels, de gescheurde kleding wordt versnipperd en als brokken stof verkocht aan bedrijven die er nuttige dingen van maken zoals isolatiemateriaal of, bijvoorbeeld hier in Nederland is er een bedrijf dat er bokszak vulling van maakt. Dat wat niet naar de winkels gaat en ook niet versnipperd is, wordt tot balen kleding verpakt en naar het buitenland verscheept. Daar gaat een deel van al deze kleding naar de lokale marktplaatsen. Maar omdat de kwaliteit zo laag is, kunnen ze het amper verkopen aan de mensen daar. Dus wordt het grootste deel van al die verscheepte kleding opgestapeld en verbrand, bijvoorbeeld op de parkeerplaats achter die lokale markt in Kenia. Dus… zij zorgen ervoor dat het krijgt wat het verdient? “Het enige wat we niet zullen doen, is het verspillen”?

Waarom dit slecht is

Deze “greenwashing” trucs leiden ertoe dat jij je goed voelt over een aankoop. Op die manier moedigen ze je aan om te blijven kopen en misschien zelfs meer kleren te kopen dan je anders zou doen. Dat is per definitie niet duurzaam! Ze geven je het gevoel dat zij zorg dragen voor de grote uitstroom die ze hebben, zodat je hun producten kunt blijven consumeren zonder dat ze echt hoeven te veranderen wat ze doen. Ze maken het goed, toch?

Dus terwijl je het gevoel hebt dat je je geld uitgeeft aan verandering, verandert er eigenlijk niets aan het feit dat de kleding-industrie de 10e meest vervuilende industrie ter wereld is als het gaat om CO2 uitstoot. De vierde grootste watervervuiler en de op één na grootste plastic in de oceaan stopper.


En dat niet alleen, want met de opkomst van alle duurzaamheidsclaims draagt het niet bij tot de groei van het vertrouwen dat we in merken hebben. Hoe moeilijker het wordt om het verschil te zien tussen echt goede praktijken en marketing-spelletjes, hoe minder het stimuleert om op te letten en moeite te steken in verstandig kiezen. Als het vertrouwen weg is, waar zijn we dan?

Een ander voorbeeld

Naast hun recyclingprogramma heeft H&M ook de H&M Conscious-lijn. Een goed voorbeeld van een fast fashion merk dat probeert het domein van de duurzame mode te betreden. Maar zoals ik hierboven al zei, kun je je voorstellen dat het toevoegen van een “wat duurzamer deel” aan een bedrijf dat nog steeds groter en sneller wil groeien, niet echt transformerend is.

Eigenlijk is deze bewuste collectie niet veel bewuster dan dat de kledingstukken van ander materiaal zijn gemaakt dan de normale collectie. De manier waarop het wordt geproduceerd, in de slechte arbeidsomstandigheden voor de kledingarbeiders, met dezelfde snelheid, op dezelfde ver uitbestede plaatsen, met dus praktisch dezelfde negatieve gevolgen voor het milieu, het is allemaal hetzelfde. Sara Dubbeldam van het blog When Sara Smiles werd vorig jaar uitgenodigd voor de lancering van de nieuwe H&M-concious collectie en schreef een artikel over hoe ze merkte dat de graad van duurzaamheid alleen wordt afgemeten aan het gebruik van duurzame materialen. Niets meer dan dat. Zij hadden het over het gebruik van biologisch katoen, terwijl het katoen dat zij gebruiken BCI is, niet biologisch. Wat staat voor Better Cotton Initiative. En kleren worden er niet voor 100% van gemaakt, maar voor ongeveer 20%. Wat natuurlijk al een grote verbetering is.

Inmiddels lijkt deze blog meer op een grote tirade tegen H&M dan dat hij gaat over het aanpakken van greenwashing. Maar het feit dat alle voorbeelden die ik heb van H&M zijn en niet ZARA, Boohoo, Adidas, Super Nova, New Look, of welk merk je maar kunt bedenken, komt omdat H&M eigenlijk bijna de enige is die het (echt) probeert.


Als het gaat om het doorzien van greenwashing, is transparantie een belangrijk punt. Wanneer een merk reclame maakt met producten die groen of milieuvriendelijk zijn zonder op welke manier dan ook uit te leggen hoe dat zo is, dan weet je dat het een loze belofte is. Ga online na hoeveel je echt te weten kunt komen over het product, het bedrijf en hun productieproces. Het kost wat tijd, dat weten we. Gelukkig is er sinds vijf jaar de Fashion Transparency Index, een instrument dat ons helpt te overzien hoe modemerken het doen op het gebied van duurzaamheid en de algemene transparantie van hun processen.

©Alena Koval

Dat is heel goed, en zeer welkom, vooral omdat transparantie van het proces misschien nog belangrijker is dan volledig duurzaam zijn. Want dat is moeilijk. De sector doorkruist heel wat verschillende terreinen en voor volledige transparantie moet elk onderdeel van de keten ook voor een merk als onderneming openstaan. Wij worstelen hier ook mee. Dus ja, de Transparency Index, zo fijn, nu alle wereldbedrijven proberen duurzamer over te komen, en daarmee deze façade creëren die de consument doet duizelen. Want wie doet er echt goed en wie houdt alleen maar een gordijn op? Iemand zei eens tegen mij: als mensen niet meer weten wat ze moeten geloven, staan ze open voor alles wat je hen vertelt. En dat is gewoon waarheid.


Hopelijk heeft dit een licht geworpen op wat er schuilgaat achter deze plotseling- op-duurzaamheid-welvarende kapitalistische wereld. Wees je bewust van de trucs die mensen op je loslaten, en neem het jezelf niet kwalijk dat je er kwetsbaar voor bent, we zijn mensen en de marketingwereld kent onze zwakke plekken. Maar met een groeiend bewustzijn, begint de verandering.

Als iets te goedkoop is om duurzaam te zijn, stel dan vragen. Doe je onderzoek. Zoek het zelf uit. Misschien besef je intussen dat je datgene wat je wilde kopen eigenlijk niet nodig hebt. Wanneer je minder koopt, spaar je geld om wat meer uit te kunnen geven aan iets dat wél in lijn is met je waarden. En dat is gewoon win, win, want verminderen is beter dan recyclen. Én zo stroomt het geld naar waar de intenties goed zijn. Gebruik je geld verstandig. Want elke dag stem je met je portemonnee. Als we willen dat de dingen veranderen, moeten we aan die verandering bijdragen. Anders kunnen we ons hele leven wachten.

Leave a Reply